اسيران سرفراز و آزادى بخش‏ کربلا

درود بر آن شهادتگاه‏ هاى الهام بخش در كربلا، درود و سلام كسى كه آنها را با شور و شعورى وصف ناپذير زيارت مى‏ كند.

کد خبر: ۴۳۲۱۲

دوشنبه - ۱۷ آذر ۱۳۹۳ / 17 September 1393

عقیق:پس از شهادت حسين(ع) و يارانش، فرمانده سپاه اموى، بعد از ظهر عاشورا و فرداى آن روز را در كربلا ماند و آن گاه به «حميد احمرى» دستور داد تا در ميان لشكر نداى حركت به سوى كوفه را سر دهد؛ و كار كوچ دادن خواهران و دختران آزاده و كودكان حسين(ع) را نيز سامان دهد. بدين سان خاندان و بازماندگان سالار شايستگان به همراه چهارمين امام نور- كه سخت بيمار بود- به وسيله «حميد» در قالب كاروان اسيران، كوچ داده شدند.
«قره تميمى» مى‏ گويد: كاروان اسيران به هنگام حركت به سوى كوفه، از كنار شهادتگاه حسين و پيكرهاى به خون خفته ياران و فرزندان و برادران فداكار آن حضرت عبور داده شدند، و من نگاه مى‏ كردم و اين منظره را مى ‏ديدم.
هنگامى كه بانوان حرم پيامبر بر شهادتگاه و پيكر غرق در خون حسين عليه السّلام و يارانش گذر كردند، فرياد و شيون بود كه به آسمان مى‏ رسيد و دست بود كه بر چهره ‏ها نواخته مى‏ شد.
من بر فراز اسبى بر آنان نگريستم و هرگز سيمايى نيكوتر و زيباتر از آنان در جايى نديدم!! راستى كه سروده سيد حميرى در سوگ نواده پيامبر چقدر نيكوست كه:
امرر على جدث الحسين             و قل لا عظمه الزكية ...
بر شهادتگاه حسين بگذر و به استخوان‏هاى پاك و پاكيزه آن حضرت بگو:
«هان اى استخوان‏هايى كه هماره از باران اشك عاشقان و سوگواران سيراب مى‏ كرديد!»
هنگامى كه بر آن شهادتگاه پر معنويت گذر كردى، در آنجا به اندازه بار نهادن كاروانى در منزلگاه درنگ كن، و بر آن پيشواى پاك و پاكيزه آزادى و عدالت و بر پدر و مادر پاك و پرواپيشه‏ اش بسان مادرى كه تنها جوان خود را از دست داده است،گريه كن!
و نيز «عقبه سهمى» در اين مورد زيبا سروده است كه:
اذا العين قرت في الحياة و انتم             تخافون في الدنيا فاظلم نورها
مررت على قبر الحسين بكربلا             ففاض عليه من دموعى غزيرها ...
بر شهادت پيشواى آزادى در كربلا گذر كردم و در سوگ جانسوز او باران اشك امانم نداد از آن پس هماره بر آن حضرت سوگوارى مى‏ كنم و به خاطر شهادت غمبار او مى‏ گريم، و ديدگانم در اين راه سخاوتمندانه اشك روان نثار مى‏ كنند.
پس از گريه بر آن رادمرد تاريخ بشر، بر ياران فداكار و عدالتخواه او مى‏ گريم؛ بر آن آزادمردانى كه آرامگاه تاريخ ساز او را از هر سو در ميان گرفته ‏اند.
نسيم صبا و بادهاى اندوه‏ زده هر بامداد و شامگاه سلام گرم و پر اخلاص ما را بر آن‏ها برساند؛ هماره كاروان‏هاى شيفتگان و عاشقان، زائر كوى او باشند و بوى عطرآگين و جان بخش كوى او هماره بر آنان وزيدن نمايد.

پی نوشت:در سوگ امير آزادى ( ترجمه مثير الأحزان )، ص: ۲۸۵.
منبع:افکار
211008