عملی که از دزدی، قتل بدتر است!

علاوه بر تصریح حرمت مشروبات الکلی در آیات و روایات از نظر علمى نیز مضرات مصرف مواد الکلى به اثبات رسیده است.

کد خبر: ۵۷۹۲۱

شنبه - ۲۷ تير ۱۳۹۴ / 27 April 1394

عقیق:دانشمندان و محققین به این واقعیت اعتراف داشته ‏اند که از جمله آثار زیان بار شراب، پیامد سویى است که روى مغز و عقل مى‏ گذارد و آن را از کار مى‏ اندازد. روشن است که با از بین رفتن عقل، پرده شرم و حیا دریده مى‏شود. در نتیجه میدان به دست غرایز حیوانى مى‏ افتد و راه برای انجام هر گناهی باز می شود، چنانکه این امر در گفتار ائمه اطهار (ع) مشهود می باشد.
در این باره روایت شده است که روزی  امام صادق (ع) از مردی پرسید: خداوند تو را به صلاح درآورد، آیا نوشیدن شراب بدتر است یا ترک نماز؟ مرد گفت: نوشیدن شراب. حضرت فرمود: از کجا دانستی؟ مرد گفت: نمی دانم. فرمود: «به خاطر آنکه آن باعث می شود حال چنان شود که در آن حال خدایش را نشناسد».
همچنین از ائمه اطهار (ع) روایت شده است: بدرستی که خداوند برای گناه خانه ای و برای آن دری و برای آن در قفلی و برای قفل کلیدی قرار داده که آن کلید گناهان شراب است؛ و نیز رسول خدا (ص) که فرموده اند: بدرستی که شراب سر (آغاز) همه گناهان است.
علاوه بر این امام صادق (ع) بیان داشته اند: شراب کلید همه بدی است و شراب راس همه گناهان است و نوشنده اش مکذب (دروغ شمار) کتاب خدا است؛ و نیز امیرالمؤمنین علی (ع) در جمعی فرمودند: همانا نوشیدن شراب از دزدی و زنا بدتر است. چون نوشنده شراب چون شراب می نوشد هم زنا می کند هم سرقت و هم می کشد کسی را که خدا کشتن او را حرام کرده و نمازش را ترک می کند.
همچنین روایت شده است که روزی زندیقی از امام صادق (ع) پرسید: چرا خدا شراب را حرام کرده است، در حالیکه لذتی بالاتر از آن نیست؟ حضرت فرمودند: «حرام کرد آن را چون آن مادر همه بدی هاست و راس همه شرهاست و بر سر نوشنده اش لحظه ای می رسد که خرد ندارد و خدایش را نمی شناسد و گناه را ترک نمی کند مگر آنکه بر آن سوار شود و حرامی را نمی شمارد جز آنکه انجام دهد و نه خویشی و نزدیکی را مگر آنکه قطع می کند از وی و نه فحشایی مگر آنکه وی را مرتکب می شود و افسار مست در دست شیطان است که اگر به وی امر کند به بتان سجده کن، سجده می کند و می کشاند وی را به هر جایی که بخواهد».

پی نوشت ها:
1-کلینی، فروع کافی، ج6: 403.
2-برقی، المحاسن: 125.
3-طبرسی، احتجاج: 190.
3-محمد حسین ورپشتی، آیین تندرستی (ترجمه جلد 16-17 وسایل الشیعه): 213-216.
منبع:قدس
211008