آیا روایتی بر استحباب گفتن صلوات بعد از نماز وجود دارد؟

اللّهمّ صلّ على محمّد و آل محمّد فی الاوّلین، و صلّ على محمّد و آل محمّد فی الآخرین و صلّ على محمّد و آل محمّد فی الملأ الأعلى، و صلّ على محمّد و آل محمّد فی المرسلین، اللّهمّ أعط محمّدا [و آل محمّد] ........

کد خبر: ۷۹۹۷

جمعه - ۰۳ خرداد ۱۳۹۲ / 03 March 1392

عقیق: مرحوم شیخ صدوق در کتاب «ثواب الاعمال وعقاب الاعمال» در باب استحباب چنین عملی روایت می کند: عبد اللَّه بن مغیره گوید: از موسى بن جعف(ع) شنیدم می فرمود:هر کس در تعقیب نماز صبح و مغرب پیش از آنکه برخیزد یا با کسى سخن گوید آیه ی:«‏ إِنَّ اللَّهَ وَ مَلائِکَتَهُ یُصَلُّونَ‏ عَلَى النَّبِیِّ یا أَیُّهَا الَّذِینَ آمَنُوا صَلُّوا عَلَیْهِ وَ سَلِّمُوا تَسْلِیماً» را قراءت کند و بعد بگوید:«اللّهمّ صلّ على محمّد النبىّ و ذریّته»، خداوند یک صد حاجت او را روا کند، هفتاد در دنیا و سى در آخرت.

عبد اللَّه گوید: پرسیدم معنى صلاة خدا و ملائکه و صلاة مؤمنین چیست؟ حضرت فرمودند:صلاة خدا رحمت اوست، و صلاة فرشتگانش ستایش و مدح آنها است براى پیامبر و صلاة مؤمنین دعا است براى او، و هر کس که آل محمد را در صلوات بر پیامبر صلی الله علیه وآله قرین و همراه آنحضرت قرار دهد و اینگونه صلوات بفرستند:«اللّهمّ صلّ على محمّد و آل محمّد فی الاوّلین، و صلّ على محمّد و آل محمّد فی الآخرین و صلّ على محمّد و آل محمّد فی الملأ الأعلى، و صلّ على محمّد و آل محمّد فی المرسلین، اللّهمّ أعط محمّدا [و آل محمّد] الوسیلة و الشّرف و الفضیلة و الدّرجة الکبیرة، اللّهمّ إنّی آمنت بمحمّد صلّى اللَّه علیه و اله و سلّم و لم أره، فلا تحرمنى یوم القیامة رؤیته، و ارزقنى صحبته، و توفّنى على ملّته، و اسقنی من حوضه مشربا رویّا سائغا هنیئا، لا أظمأ بعده أبدا، إنّک على کلّ شى‏ء قدیر، اللّهمّ کما آمنت بمحمّد صلّى اللَّه علیه و اله و سلّم و لم أره فعرّفنى فی الجنان وجهه، اللّهمّ بلّغ روح محمّد عنّی تحیّة کثیرة و سلاما».

پس اگر در هر بامداد سه بار و در هر شبانگاه سه بار این چنین صلوات بفرستد تمام گناهان و خطاهایش نابود و محو شود، و ایّام شادیش به طول انجامد، و دعایش مستجاب گردد، و بآرزویش برسد، و روزیش فراوان شود و بر پیروزى بر دشمن یارى گردد، و اسباب خیر از هر سو براى او فراهم آید، و در بهشت برین از همنشینان پیغمبر صلّى اللَّه علیه و اله و سلّم باشد.(1)

پی نوشت:

1_(ابن بابویه، محمد بن على، ثواب الأعمال و عقاب الأعمال، 1جلد،ص157، دار الشریف الرضی للنشر - قم، چاپ: دوم، 1406 ق. «أَبِی ره قَالَ حَدَّثَنِی سَعْدُ بْنُ عَبْدِ اللَّهِ عَنْ أَحْمَدَ بْنِ مُحَمَّدٍ قَالَ حَدَّثَنَا أَبِی عَنْ أَبِی الْمُغِیرَةِ قَالَ سَمِعْتُ أَبَا الْحَسَنِ ع یَقُولُ‏ مَنْ قَالَ فِی دُبُرِ صَلَاةِ الصُّبْحِ وَ صَلَاةِ الْمَغْرِبِ قَبْلَ أَنْ یَثْنِیَ رِجْلَیْهِ أَوْ یُکَلِّمَ أَحَداً إِنَّ اللَّهَ وَ مَلائِکَتَهُ یُصَلُّونَ‏ عَلَى النَّبِیِّ یا أَیُّهَا الَّذِینَ آمَنُوا صَلُّوا عَلَیْهِ وَ سَلِّمُوا تَسْلِیماً اللَّهُمَّ صَلِّ عَلَى مُحَمَّدٍ وَ ذُرِّیَّتِهِ قَضَى اللَّهُ لَهُ مِائَةَ حَاجَةٍ سَبْعِینَ فِی الدُّنْیَا وَ ثَلَاثِینَ فِی الْآخِرَةِ قَالَ قُلْتُ مَا مَعْنَى صَلَاةِ اللَّهِ وَ مَلَائِکَتِهِ وَ صَلَاةِ الْمُؤْمِنِینَ قَالَ صَلَاةُ اللَّهِ رَحْمَةٌ مِنَ اللَّهِ وَ صَلَاةُ مَلَائِکَتِهِ تَزْکِیَةٌ مِنْهُمْ لَهُ وَ صَلَاةُ الْمُؤْمِنِینَ دُعَاءٌ مِنْهُمْ لَهُ وَ مَنْ شَرَّکَ آلَ مُحَمَّدٍ فِی الصَّلَاةِ عَلَى النَّبِیِّ وَ آلِهِ فَقَالَ اللَّهُمَّ صَلِّ عَلَى مُحَمَّدٍ وَ آلِ مُحَمَّدٍ فِی الْأَوَّلِینَ وَ صَلِّ عَلَى مُحَمَّدٍ وَ آلِ مُحَمَّدٍ فِی الْآخِرِینَ وَ صَلِّ عَلَى مُحَمَّدٍ وَ آلِ مُحَمَّدٍ فِی الْمَلَإِ الْأَعْلَى وَ صَلِّ عَلَى مُحَمَّدٍ وَ آلِ مُحَمَّدٍ فِی الْمُرْسَلِینَ اللَّهُمَّ أَعْطِ مُحَمَّداً الْوَسِیلَةَ وَ الشَّرَفَ وَ الْفَضِیلَةَ وَ الدَّرَجَةَ الْکَبِیرَةَ اللَّهُمَّ إِنِّی آمَنْتُ بِمُحَمَّدٍ وَ لَمْ أَرَهُ فَلَا تَحْرِمْنِی یَوْمَ الْقِیَامَةِ رُؤْیَتَهُ وَ ارْزُقْنِی صُحْبَتَهُ وَ تَوَفَّنِی عَلَى مِلَّتِهِ وَ اسْقِنِی مِنْ حَوْضِهِ مَشْرَباً رَوِیّاً سَائِغاً هَنِیئاً لَا أَظْمَأُ بَعْدَهُ أَبَداً إِنَّکَ عَلى‏ کُلِّ شَیْ‏ءٍ قَدِیرٌ اللَّهُمَّ کَمَا آمَنْتُ بِمُحَمَّدٍ ص وَ لَمْ أَرَهُ فَعَرِّفْنِی فِی الْجِنَانِ وَجْهَهُ اللَّهُمَّ بَلِّغْ رُوحَ مُحَمَّدٍ عَنِّی تَحِیَّةً کَثِیرَةً وَ سَلَاماً فَإِنَّ مَنْ صَلَّى عَلَى النَّبِیِّ ص بِهَذِهِ الصَّلَاةِ هُدِمَتْ ذُنُوبُهُ وَ مُحِیَتْ خَطَایَاهُ وَ دَامَ سُرُورُهُ وَ اسْتُجِیبَ دُعَاؤُهُ وَ أُعْطِیَ أَمَلَهُ وَ بُسِطَ لَهُ فِی رِزْقِهِ وَ أُعِینَ عَلَى عَدُوِّهِ- وَ هِیَ لَهُ سَبَبُ أَنْوَاعِ الْخَیْرِ وَ یُجْعَلُ مِنْ رُفَقَاءِ نَبِیِّهِ فِی الْجِنَانِ الْأَعْلَى یَقُولُهُنَّ ثَلَاثَ مَرَّاتٍ غُدْوَةً وَ ثَلَاثَ مَرَّاتٍ عَشِیَّةً».)

منبع:شبستان

211008